O piątej obudził mnie śpiew ptaków.
Nie otwierając powiek czułam różową jasność wypełniającą pokój.
Krzyk ptactwa niemal ogłuszał. Wdzierał się w zakamarki każdej szarej komórki i przemieniał ją  w uśmiech na twarzy (gościł długo  przed tym zanim uświadomiłam sobie okoliczności przebudzenia).
Otwarcie powiek… doznałam olśnienia.
Skierowana ku światłu niczym nie zasłoniętego okna odnotowałam, najpierw niesamowitą różowość poranka (choć zanim je jeszcze otworzyłam, tę różowość raczej przypisywałam wypatrywaniem świata przez zamknięte powieki).

Uniosłam je, a ta różowość pozostała, delikatna, świetlista. Przymrużonymi oczkami odnotowałam zieleń hoi woskownicy, obsypanej różowo - białymi gwiazdeczkami (roztaczającymi niemiłosiernie słodki zapach), fiolet fiolka alpejskiego dopełniał obrazu.
Zwinięta pod ciepłem kołdry, napięłam wszystkie mięsnie nie rozwijając jednak kłębka ciała.
Przytulenie do cieplej, pachnącej nocą pościeli.
Wielki błękit mojej tratwy, przyjemny spokojny .
Pomyślałam, że w tym śpiewie, woni, kolorach zawiera się … , że tak chyba wygląda szczęście. Przez chwile czułam jego bezmiar w sobie. Delektując się każdą cząsteczką.
Uśmiech i radość przymrużonych oczu.
Do chwili, gdy nie zdałam sobie sprawy, że jest w tym wszystkim poważny brak.

Moment zastanowienia jak długo już ten brak występuje w moich błękitach i…. sio, poszły, a kysz, odrzuciłam tę myśl nie chcąc psuć sobie przyjemności płynącej z poprzedniej znacznie przyjemniejszej chwili.
Szybciutko przywróciłam mój system na kontemplacje śpiewu, zapachu, różowej jasności, błękitu i rozpasania miłych myśli.
Skrzypienie wikliny uświadomiło mi, że pies także budzi się powoli, albo jedynie zmienia pozycje wypełniając, leniwym przeciągnięciem suczego ciała, przestrzeń kosza. Jeszcze tylko sapnięcie i nastąpiła wiklinowa cisza.
Nic nie zakłóca mojego poczucia szczęścia, a każdy kolejny bodzieć powiększa  jakby przestrzeń przezeń zajmowaną.
Dźwięk skrobanie do drzwi. Nie udało się ich odsunąć delikatnością łapek i ostrością pazurków. Rada nie rada, na sekundkę opuściłam mój azyl i uchyliłam drzwi.
Kotka wsunęla niemal natychmiast głowę, sprawdzając czy pies nie czycha na jej życie, wprysnęła z impetem w przestrzeń łóżka.

Zniknęłam znowu w embrionie szczęścia.
Kątem oka obserwowałam łuk drobnego ciała kotki wygięty na rogu błękitu, kilka liźnięć po boku uznała za wystarczającą toaletę poranną, wolała raczej poprzeciągać się, wyginając ciałko z łapkami wysuniętymi maksymalnie do przodu wklęsłym grzbietem i wyokrąglonym zadem. W końcowej fazie ziewając z silnie zaokrąglonym ku górze języczkiem. Całość przypominało jedno wielkie przewrócone S z zaburzoną proporcją brzuszków.
Uśmiechnęłam się do niej i mimo, że pewnie tego nie widziała telepatycznie odebrała to jako zachętę do pieszczot, teraz już zdecydowanie z moim udziałem. Podbiegła ruchem kołyszącej się baletnicy przez przekątną błękitu, ocierając się gwałtownie oczekiwała drapania, głaskania, tarmoszenia. Przez trele ptaków przebiło się jej mruczenie i gotowość na doznawaną rozkosz. Nie mogłam jej tego odmówić, przesuwałam dłoń po delikatnej sierści nie zwracając uwagi na sypiące się kłaki, które po chwili malutkim, delikatnym kłębuszkiem zaczepiły się o wilgoć nozdrzy, wywołując prychnięcie.
Nie  przerwała, podjeżdzała ciałem pod moje dłonie.
Przymrużaniu ocząt, pochylaniu i kładzeniu po sobie trójkącika uszków, nie było końca.
Po kilku minutach skarciła mnie wzrokiem, napierając ciałem i przebierając niecierpliwie łapkami, dając tym do zrozumienia, że moja pozycja jest niestosowna do jej potrzeb.
Innymi słowy: kładź się na plecy i bierz mnie na brzuch i nadal rob mi tak dobrze.
I jak się oprzeć tak subtelnej dominacji?
Górując nad moją twarzą, pozwalała mi  obserwowałć jej pyszczek w pełnej ekstazie, ocierający się o  dłonie, palce, i tak, i siak, i znowu owak.
Szczęście jest zaraźliwe i dobrze, że odrobiną pozytywnych fluidów obdarzałyśmy się wzajemnie.
Ścierpły mi ramiona, lekko poprawiłam pozycję, a tu… chyc, ogromna cześć szczęśliwości zeskoczyła na podłogę i zatrzymując się za progiem patrzyła na mnie z nieprzebranym wyrzutem i ogromnym zdziwieniem, że jeszcze nie  skumałam, bo przecież „teraz idziemy do kuchni coś przekąsić”.
Delikatne odsłonięcie kołdry spowodowało koci galop w kierunku lodówki.
Z rozbawieniem i uśmiechem podążyłam za nią,  już na wejściu przywitał mnie przeraźliwy miałk, zagłuszający wszelkie ptasie trele i czyniący mi wyrzut, że tak wolno tu dotarłam, a kocie jest GŁODNE, ba umiera z NIEDOŻYWIENIA.
Rozbawiła mnie tym szybkim przejściem od stanu rozkoszy do  JESC!!!!
No cóż, czasami rozkosz miewa też potrzebę wciągnięcia co nieco, o czym Kubusie wiedzą najlepiej.